مانستار

do come around babe

2010-11-07T13:01:00.000-08:00

انگار که دیگر وقتش شده باشد. انگار باید زایمان کنم. ماه های آخر و اینجور صحبت ها؛

نشسته ای با خیال راحت برایم نوشته ای که به مرگ فکر کنم. و اینکه نوستالوژی ای در کار نیست. خب، قبول دارم. اگر یک چیز در دنیا باشد که سر تسلیم به نوستالوژی فرود نیاورد مرگ است. اما از آن روز که درد زایمان ام گرفت خیلی بیشتر از 9 ماه می گذرد. شاید ...هان، پنج روز دیگر می شود هفت سال.

به هفت سال می گویند یک سیکل کامل، خب، توی خیلی از متون تاریخی و رمز آلود و افسانه ای هفت عدد مهمی است. اما حالا من از کجا بدانم که دقیقا هفت بوده؟ یعنی شروعش زودتر مثلا از 14 سالگی نبوده یا دیرتر، مثلا 19 سالگی؟ اصلا چه کسی یادش می آید اولین بار کجا هوایی مثل جنون بی سر و صدا و نازک آمد، از پیچ و تاب های مو و زیر لاله ی گوش اش نرم وزید و رفت؟ و او دیگر او نشد؟ که حالا یک سیکل را تمام کرده باشم؟

حس زایمان دارم. اما خواب بچه ی مرده ای را می بینم دائما.

نشسته ای با تلخی اخمی که می شناسم ، نوشته ای برایم که ما عادت داریم از غم هایمان نمایشگاه بسازیم و همه را به دیدنش دعوت کنیم. برای افتتاحیه اش شیرینی روی میز گالری بچینیم و لباسهای عجیب بپوشیم. اما شاهکارهای ما غم های ماست.

راستش را بخواهی ، هیچ قانونی قابلیت استیفای حقوق معنوی آدم را ندارد. حقوق معنوی اصلا قابل استیفا نیست. یک بار که از دستت رفت، نابود شده ای. چیزی نیست که بروی پس اش بگیری. وقتی رفت رفته است. تمام شده است ، فقط جای کنده شدنش می ماند، دیگر هم چیزی را نمی توانی بچسبانی جایش. نمی چسبد.

این حقوق معنوی که در ثانیه و طی سالها از کف تو می ربایند، هیچوقت استیفا نخواهند شد. چون خود مشمول زمان اند و تو خود مشمول زمان. تو دیگر هرگز 5 ساله، 10 ساله و 18 ساله نخواهی شد. همه ی قانون های اساسی و غیر اساسی دروغ می گویند. آمار قرن نوزدهم به بعد هم.

آقای عزیز که برایم می نویسی از نوستالژی خسته ای، نوستالژی هم گاهی دروغ می گوید . می دانم. اما غم می تواند کودکی مرده به دنیا آمده باشد؛ در رحم خفه شده با بدنی نحیف و کبود.

در یک جدال نفس گیر نابرابر ؛ زیر بدن حریف قدرتمندم دست از تلاش می کشم. تسلیم شده ام. بی هیچ حسی از نفرت یا انتقام.

تنها حسم ، حس زایمان است.

خود روانکاوی تحلیلی تخریبی: پدر 1

2010-10-24T14:29:00.000-07:00

در بحبوحه اضطراب  سالهای نوجوانی ام ، در نزدیک شدن به پدری که سعی در "دوست بودن" با دخترش  می کرد،مردد بودم . دافعه و جاذبه . عشق و نفرت.این تردید و این که او به ندرت احساسات  شخصی اش را با من در میان می گذاشت ، این احساس را در من بوجود می آورد که  باید در همه ی کارها و قدم هایم رضایت او را جلب کنم. مدت زیادی نیست که  قادر به شناسایی خشم و سرخوردگی نهفته ای در خودم شده ام و دریافته ام که  چگونه اغلب تصویر ذهنی شخصی ام از رضایتمندی، خوشحالی و احساس موفقیت ، به  طور مستقیم با رضایتمندی غایی پدرم از من ، گره خورده. طوری که انگار "خود"  ام و درک و احساسم نسبت به شرایط و دست آورده هایم ، در درجه دوم با فاصله  ای زیاد از رضایتمندی ونظر پدر در مورد آن شرایط قرار گرفته. با این حساب،  من شهروند درجه دوم زندگی خودم هستم. 
 

2010-09-13T02:21:00.000-07:00

بعضی چیزها برای نگفتن اند. راست می گویی.

من هیچوقت بچه ی حرف گوش کنِ ساکتی نبوده ام. بعضی چیزها برای نگفتن اند. و من این را هیچوقت یاد نگرفته ام. میدانی؟شب ها دلگیرتر می شود.گفته بودم هر کسی که شب ها پیدایش شود ترسوتر است. صبح ها شجاعت می خواهد، چون حواست نیست. آمده بودم فقط بگویم این قلقلک دردناکی است که شب ها هیچ کس نباشد از تو مواظبت کند.

حتی.Desperate خودم اگر بودم پوزخندی می زدم که چقدر ضعیف، چه

اما این هم از آن حرفهایی است که برای نگفتن است از طنز تلخ روزگار ویرچوآل ما. حالا گذار ما به اینجا افتاد.پوستیم و به دباغ خانه آمده ایم. تحمل نمی کنیم برادر. همین است دیگر، به سرعت می چپیم توی تخت، لای لحاف قایم می شویم که خواب مارا با خودش ببرد و یادمان برود که این شب ها کسی نیست که حال مارا....ما را...ما را مراقبت کند به کلمه ای. دردمان می آید. حتی توی خواب . شاید کمتر، مثل صبح ها.

دوباره ققنوس

2010-09-11T05:41:00.000-07:00

آدم خسته است
آدم دهنش سرویس می شود از بس که
انسان موجود ضعیفی است.

آدم انسان است
فقط نامش فرق دارد.

یادم افتاد به عکس روی جلد کتاب
درخت کاج تنک و کوتاهی
انگار غرق شده ، زیر برف
اما نور آفتای را رویش...نگو
از آن نورها که یادت می اندازد

غیر از روی زمین جای دیگری هم می شود سیر کرد
کجا حالا؟
از آن نورهای 6 صبح، دم طلوع
حالاببرش توی جنگل برفی
جایی در شمال کانادا
از آن خیلی سرد ها

چشم انتظار زمستان نیستم.
من از سرما می ترسم حتی
بعد از شعله ها،
یک وقفه ی کوتاه ،
و بعد از درد
تولد

مراسم سوگواری را
در مغزم حس می کردم
صبح بعد از مرگ را
و بعد طبل ها آمدند
کوبه- کوبه - کوبه آنقدر که حس کردم
مغزم خواب می رود.

long lasting perishability of a dream,

2010-09-11T05:09:00.000-07:00

بیشتر که فکر کنم یادم نمی آید.به یاد آوردن جزئیات یک خواب همیشه آزار دهنده است.

من آن خواب را فراموش نخواهم کرد که کسی مرا آورد، کسی شبیه تو ،دوست تو شاید ولی تو نبودی.طول نکشید.یک ساعته رسیده بودم به اتاقی که شبیه اتاق تو نبود. من اتاق تو را خوب می شناختم هر چه باشد تویش زندگی کرده بودم. اتاق تو نبود. ولی می دانستم توی خواب که آنجا اتاق توست با دو دوست دیگرت.

نور آبی رنگ صبح زود از لای پرده های پنجره سمت راست، به زور اتاق را روشن می کرد. سه تخت به موازات هم با فاصله. تخت وسط مال تو بود و من می دانستم.

مرتب نبود تختت، انگار کسی تازه از آن بیرون آمده باشد.بوی خودت را می داد و من توی خواب می دانستم. بوی امنیت من. بوی یک آغوش بی نمایش، بی هراس، بی اضطراب و بی تظاهر. که توانسته باشی تویش معصومیت را همانقدر حس کرده باشی که لذت را.

خزیدم لای ملافه هایت. هنوز گرم بود. انگار تازه رفته بودی. خوشم می آمد. انگار حل شده بودم و نمی خواستم دیگر بیایم بیرون. تازه رفته بودی. درست مثل همان صبح تابستان که کلاس داشتی و رفتی و تا برگشتی من بیدار نشده بودم. یادت می آید؟ چشمهایم را که باز کردم آفتاب پهن شده بود روی بدن هایمان، بی صدا خزیده بودی توی تخت،کنارم خوابیده بودی...انگار نه انگار که رفته ای و برگشته ای.

2010-06-20T16:01:00.000-07:00

گفته بودند شب رفتنی است. و ما خوابهای روشن رنگی می دیدیم زیر باد نیم خنک و پرت پرت صدای کولر خرداد. چیزی از جنس سفید و سبز می دوید ته دلمان که قرص بود و تند تند راه می رفتیم و فضای مدنی تجربه می کردیم که حالا اینجا وسط میدان شهر بلبشویی برپا بود که چه کسی به چه کسی رای بدهد و چه کسی می داند کاندید سفید ها استراتژی دارد و کار گروهی بلد است یا کاندید سبزها کاریزما دارد و سواد و سوار قلب ها شده...هرچه که بود، بحث داغ بود روی آسفالت داغ شهر من میان مردمی که فکرش را هم نمی کردیم.

گفته بودند شب رفتنی است. من رفتنی بودم، کوله بارم را جمع می کردم و هول و ولع جا نگذاشتن شناسنامه برای رای دادن آن طرف آبها. از پله برقی فرودگاه که بالا می رفتم دوست داشتم دستبند سبزم را به همه نشان بدهم، به همه ای که اکثرشان خودشان یکی داشتند. یک حس اشتراک، میان مردمی که حالا تصمیم گرفته بودند خودشان برای خودشان فکر کنند.غلط یا درست نمی کردم.دلهره بود از پیامدهای انتخاب اشتباه یا درست ، کم رای یا پر رای...بحث شکستن رای بود اما...هیچ کس به خواب هم نمی دید شکستن قامت امید هایمان را . له شدن نطفه نیمه جان نشاط و انگیزه هایمان را. خرد شدن شخصیت مدنی مان را.

گفته بودند شب رفتنی است. پس شب هامان تاصبح گره خورد به گوگل و بی بی سی و یوتیوب و انواع و اقسام وسایل تزیینی امپریالیسم که لا اقل از بی خبری دورمان نگه می داشت ولی دلخواسته هایش را لابلای صورت گلوله خورده و پوست کنده شده و الله اکبر به خوردمان می داد. مدنی مدنی مدنیت ...ما آن روزها سر تیتر خبرهای جهان بودیم که چگونه اینهمه زیبا به راهپیمایی سکوت رفتیم وبه گلوله بسته شدیم. مردمانی بودیم به خون هم تشنه در شهر،پر از تلخی و بی اعتنایی، و حالا مجروح هم را روی شانه که نه روی دل می بردیم و پیر و جوان برای هم جلوی باتوم و شوکر و گلوله سینه سپر می کردیم.

گفته بودند شب رفتنی است. حق مان را می خواستیم. یکسال گذشت. چه کسی می داند نطفه ی امید بعضی هامان چه بر سرش آمد و بعضی هامان چه هنوز قوی اند این همه؟ آن دو مرد که در باران نه؛هر دو در خرداد آمدند تا آن فرهنگ را و آن گفتمان کذا را عوض کنند چقدر هنوز توی دلها جای دارند و چقدر دیگر جان دارند؟ چه کسی می داند چه کسی خسته است و به آخر خط رسیده و چه کسی هنوز از پنجره خانه اش الله اکبر را نعره می کند و بغض می شود توی گلویش؟ چه کسی هنوز امید دارد به روشنایی صبح؟

می گویند شب رفتنی است.

یک سالگیت مبارک

2010-05-31T14:11:00.000-07:00

این دنیا

مثل فیلمی ست

که از نیمه شروع شده...

کسی می کشد

کسی کشته می شود

کسی می فروشد

کسی می خرد

کسی می رود

کسی می آید

...

من که از هیچ چیز سر در نیاوردم!

رسول یونان

نارنجی-نقطه-بیرونی

2010-05-21T13:36:00.000-07:00

یک جای کار یک ایراد پدیدارشناختی اساسی دارد. یا زندگی من به طرز باورنکردنی و بی دلیلی به قهقهرای بی معنایی میل می کند و یا دوستان بی خودی زیادی حس شادی و فرحناکی دارند.که هی از همه جایشان آفتاب و مهتاب و شعر و روزمرگی شاعرانه و شاد در می آید. ولی من همش چیزی به جاییم فرو می رود فقط. یا شما چه مرگتان است که همه تان حالتان دارد خوب می شود و روزمرگی ها یتان ملس می شود و گوشت می شود به ران هایتان، یا آیا که من همان الاغ خوش خط و خال بارکشی هستم که ناز پرورده می نماید و زندگی برایش دشوار؟

گفت نمی شود راحت فهمید. توی روزگاری زندگی می کنیم که از گوجه سبزهای نفهم هم نمی شود مطمئن بود دیگر. ناغافل بهت خیانت می کنند. هنوز 2 ماه از بهار کامل نشده دندانت را به خیال حجمی ترش آبدارو ترد، فرو می کنی تویش ویکهو نرمی توده ای شل و ول و شیرین و بی مزه توی ذوقت می زند ناجور. و من چقدر استفراغم می گیرد از وقایع روزانه نگاری!

فوبیا های شبکه ای ام هنوز و همیشه با من است.آدم ها آدم ها آدم هایی که نمی شناسم یا می شناسم یا اصلا چرا باید بشناسم ؟ آقای De Quincey یک عدد شاعر قرن نوزدهمی انگلیسی می باشد که به اعتیاد به تریاک در جهان مشهور است یک چیز جالبی می گوید مبنی بر اینکه :

Even imperfection itself may have its ideal or perfect state.

و بعله و یعنی اینکه من به دلیل مرض علاج نا پذیر کمال گرا بودنم به شدت به چنین چیزی پایبندم که حتی خود نقص هم بدون شک یک حالت ایده آل مطلوبی می تواند داشته باشد که فعلا در بند و بساط ما موجود نیست و از این هذیانها.و یعنیِ بهتر اینکه ما همواره از یک شرایط نا مطلوب غیر کاملی رنج می بریم که معلوم نیست مرگمان دقیقا چیست.

ضمنا ، گریه کردن در خواب چقدر چیز خوبی است. انگار قبلش 11هزار کیلومتر زیر اعماق اقیانوس بوده ای و بعدش می شود نفس کشید.

shit man

2010-04-14T12:45:00.000-07:00

باید صبوری کنم لای این سکوت خشک اسفند.اسفند زمستانی که زمستان نشد. که برف یک دانه اش هم دریغ شدو انگار که گناه کرده باشیم.اسفند بی صدا جلو می خزد. راننده آژانس می خواهد بداند می دانم امروز چندم است؟ نمی دانم. اصلا نمی دانستم اسفند شده.می خندد: باز وضع من از شما بهتره!" نمی خندم ؛ این روز ها وضع همه از من بهتر است.

صبوری خواهم کرد.اسفند را هم که تاب آوردیم آب از آب تکان نخورد. و آنوقت نوبت کسالت فروردین ساکت و خمار و بی حوصله تهران می رسد که همه انگار یا خوابند، یا مرده. و کم کم داغی تابستانی از راه برسد که ذوبت خواهد کرد روی آسفالت تصعید شده..تک و تنها ...وقتی جان می کنی.

صبوری خواهم کرد که نگویمت مرو آنجا که آشنات منم. می دانستی دلم برای دستهایت چقدر تنگ می شود؟نه . تو هیچ وقت نخواستی بدانی. تو فقط خواستی نقش یک قربانی ،یک عاشق فریب خورده را بازی کنی که باورت شده بود. و من یادم نمی رود آن شب کنار آن دیوار تنت را که مثل ماهی از آب بیرون افتاده، می لرزید و می پرید....ماهی من، چرا آنطور جان می دادی؟

این علامت سوال هیچ وقت پاک نمی شود. نفهمیدمت.نفهمیدم کدام "من" را دوست داشتی. منی که گرفتارت کرد به این دل آشوبه ها و بی خوابی های بی جهت وناباوری ها ، اسپاسم ها و رنج های نیمه شب و ...عرق سرد دستانت را یادم برود، که فکر کردم آب از لیوان ریخته رو ی دستت؟ تو قوی بودی...لااقل قویتر از آنچه از من جدا شد.لااقل سالها ظاهرت را حفظ کرده بودی، ساخته بودی، رویش را پرداخته بودی که خب آن مادر لعنتی رفت که رفت. به جهنم. من به سختی دیوارم و به متانت یک جنتلمن ،با شوخی های هوشمندانه و نگاهی که نخواهید فهمید سنگینی اش از چیست. و این همه ی شما هستید که باید به من تکیه کنید. من تکیه گاه خودم می مانم.

ظاهرت را ساخته بودی که اینچنین ریختی؟خدایا، کاش من نکرده باشم...کاش بوده باشی ، کاش من نمی دانسته باشم. خدایا، کاش من نکرده باشم. کاش فقط سوتفاهم باشد این باور در تو. تو هرگر نخواهی دانست که من چقدر دلم برای نگاه های گاه و بیگاهت از توی آیینه ی ماشین تنگ خواهد شد. و هرگز نخواهی فهمید هر عابربانکی توی خیابانهای کج و کوله ی تهران برایم فحشی است ناموسی که ایستاده ام آنجا پول کوفتی ام را می گیرم و دستان تو دور کمرم نیست. تو نخواهی دانست چون این ها همه برای من تازه بود. توی گوشی داد زدی: چرا همیشه من؟ و نمی دانستی مزه خون را از فشار بغض توی دهانم حس می کردم که خیر قربان، این بار من..

و آنقدر به دنبال جمله های خرد کننده و له کننده ی شخصیتم بوده که نمی شنیدی چه دردی دارد وقتی دیگر راست هایم را هم باور نکنی و دیگر هیچ چیزی برایم نمانده باشد که به آن قسم بخورم و بدون هیچ گناهی جای اشکهایم روی پوست صورتم شوره ببندد. و فقط آه...چه عذابی می کشیدی اگر دانای کل بودی.و باخبر از حقیقت وآه...من چقدر دلم می خواهد و نمی خواهدو می خواهد و نمی خواهد که تاوانش را بکشـــ....

صبوری می کنیم تهران. من و تو با هم. توی این زمستان طلسم شده. توی این سال پر ماجرای سراسر تهیِ بی خبر.توی این نفرین ...که ما شاید همه ، سالهاست گناه کرده ایم. بیا ، ما امشب هم پیدایش نمی کنیم. نمی خواهیم دنبالش بگردیم. می دانیم که او هم تا صبح خواب ندارد. می دانیم که درد ما شاهکار ارکستر سمفونیک است. صبور باش.

not IRIB.fuck all

2010-01-30T12:22:00.001-08:00

ما آدم های بیچاره ای هستیم.آدمهای بیچاره آنهایی هستند که زندگی عادی ای دارند. نه جنگی هست که قهرمانش شوند و نه اهریمنی که در کشاکش درگیری و مبارزه با آن خودشان را محک بزنند، زخمی شوند، فداکاری کنند ، عاشق یا متعالی شوند..نه. هیچ صحنه ی عظیمی برای ما آدمهای بیچاره، جز فیلمهای هالیوود و کارتونهای دیزنی نیست که حس خاص بودن، منحصر به فرد بودن ، یک بودن و اهمیت زندگی را در ما زنده کند. ما پیر می شودیم. ما می میریم و همچنان مثل تمام نیاکانمان به گورستان برده می شویم. با شکوهی کمتر و با همراهانی حتی کم حافظه تر.

- ما کاری نمی تونیم بکنیم.

- اوهوم. حتی سعی مون رو هم نمی تونیم بکنیم.

ما آدم های شادی پلاستیکی هستیم.شادی های پلاستیکی شادی های فوری اند. فوری می آیند و فوری تر می روند.هر روز دنیا تعداد بیشتری از این شادی ها برایمان می سازد تا تند تر بیایند و بروند.تا هیچ اصالتی در هیچ کدامشان ایجاد نشود. خاطره سازی نشود.هویت نیابد.

ما آدم های روبروی تلویزیون هستیم.رسانه یک طرفه. ما لال . ما گنگ. ما مات. ما با چشمان بهت زده خیره به نا کجا.ما آدمهای با عجلهی فریم ها، پشت سرهم، آنقدر سریع می آیند، با تلالوئی مصنوعی شبیه لبخند پلاسیده ی جنازه ای می درخشند و به سرعت توی فضا گم و گور می شوند. انگار نه انگار که هرگز بوده اند. و ما گنگ بی هیچ خاطره جدیدی، بی هیچ وزن اضافه ای روی مغزمان، همان جا نشسته ایم.لال. بی معنا.

ایتس کالد اگونی

2009-10-16T12:42:00.001-07:00

کسی که آنجا نبود. خودشان مانده بودند و ته مانده بسته سیگارشان.

هنوز هیچ اتفاقی نیافتاده. 20 ثانیه.

کاش خودمان مانده باشیم و چند عدد سیگار ته پاکت. کاش کسی آنجا نباشد.

کاش هیــــــــــچ کس هیچ جا نباشد.

مثل یک اتاق تاریک با سقف کوتاه. نمناک ودنج.

سریعتر برگردید ...هنوز یکی مانده.

کارمان عالی بود.فقط سی ثانیه. گام ها بلند تر.

"خودمان" خودمان را لو دادیم. من خودمان را لو دادم .

4 تابلو سبز را رد کرده اند. سریعتر.

من خودمان را فروختم به همه ی دنیا. به قیمت یک راهرو.

من "خودمان" را فوت کردم توی هوا. بفهمی نفهمی غیر عمدی.

رفت؟ همه می گفتند می رود.

آماده؟ زمان نداشتیم. یادت است گفته بودم:

" با تو همیشه حرف از رفتن بود/.از همان اول"

حالا با من همیشه حرف از رفتن است.

جای ته دل ات انگار همیشه حرف رفتن است.

یک جمله ناخواسته و مزمن.

این ها را باید شست. سریعتر. هفتاد و هشت . هفتادو نه. هشتاد..

این صیغه متکلم وحده باید صبر می کرد.

باید که "خودمان" را نجات می داد. لا اقل ول نمی کرد این طور پرپر بزند میان زمین و هوا.

من "خودمان" را له کردم.

کاش امشب بود الان.

از آن امشب ها که ترجمه اش "tonight" است.

وآن دخترک می داند در "tonight" اتفاقهای باور نکردنی می افتد.

چیزی باید جلوگیری کند از این همه سرما زدگی.

نمی شد پیدایش کرد.

اصلا "tonight" "بهترین و طولانی ترین اوقات هستی است.

کاش امشب هیچ کس نباشد.

ته آن تاریکی خلوت و مرطوب از نفس های بریده،

شاید بشود آنجا "خودمان" ِ حرام شده را ذره ای احیا کرد.

حفظ کن. تند تند. تمامش را. از بهر بخوان. اشکالی ندارد؟

کاش آخر سیگارهایمان باشد و دلمان بلرزد.

سیگار را روشن کنی. دودش را از دهان به دهان قرض دهی.

من امنیت مطلق خودمان را به گا دادم.

مراقب باشید.اینجا خیلی چیزها استاندارد نیست.

کاش امشب، دیشب باشد.

شفافیت آرام

2009-10-10T12:12:00.000-07:00

نگاهم عبور می کند از امتداد نگاه هایتان. یادم می افتد به آن روزهای دورتری که دستهایم لاک نداشت و موهایم را یک وری می بافتم روی شانه ام.توی بلوز کلاه دار سرمه ای و قرمز. روزهایی که تصورم از خود با تصورم از خود حالایم فرق داشت. روزهایی که پاییز هایش واقعا فصل شاخه های نازک و خشک افسردگی بود نوک درخت های سعادت آباد. و نه حراج 30 درصدی " یونایتد کالز آف بِنِتن" توی بدو بدوهای مردمانی نسبتا مرفه توی تاریکی و چراغهای رنگی و تیز ماشینها و مغازه ها. اتفاقا تا اینجایش با خودم موافقم که حالاهایم را بیشتر دوست دارم. اما اشکال جای دیگری است. اشکال آنجا شروع می شود که ساعت 2.53 دقیقه صبح از یک گوشه ای پیدایتان می شد و من را از تمام زوایا و خفایا به "منحصر به فرد" بودن خودم مطمئن می کردید. یک جور اعتماد به نفس دهی توامان با انگاره سازی ذهنی از خود ی که باید باشم، برای من.

نه اینکه حالا هوس آن استراتژی نابالغانه را کرده باشم یا دلم تنگ توهم کاذب خود متفاوت بینی القا شده ای باشد که بیمارگونه شخصیت ام را رشد می داد. نه. اما واجب است آدم خودش را سرزنش بکند که این چه وضعش بوده باشد. که سالهای زیادی تلاش کرده باشی برای انقباض و انقباض و انقباض القایی و نه ذاتی. حالا تهوع کمرنگی را در پنهانی ترین زوایای خودم بیابم از آن قدیم تر ها که دیگر حتی در قاموس خاطره هم دلپذیر و قابل تحمل نیستند.

حالا ساده تر شده ام. گمان آدم می رود هی طرف اینکه از تاثیرات سن است. که این ساده شدگی به وضوح همه چیز را از روابط و ضوابط و نوع اندیشه ،تحت تاثیر خودش گرفته. آدم می آید دو دوتا چهارتا می کند و سر جمع می بیند هرچه باشد باید فکرت ، روح ات و محیط اطرافت در انحصار خودت باشد. بدون نفوذ کاذب 2.53 دقیقه ای های بامداد. اینطوری می شود آدم خودش را از روی نوشته های خودش دوست داشته باشد.چون یادش می آید.

گاهی اوقات از خودت تعجب می کنی. گاهی اوقات تصمیم های کبری ای را می گیری که چند سال قبلش به ذهن جوانتر و وحشی ترت خطور هم نمی کرد که بخواهی بیایی خودت را بپیچی به کلاف دست و پاگیر اینجور قواعد. که بخواهی بیایی اینهمه خودت را هرس کنی ،کوتاه کنی ، ساده کنی. درست مثل کسرهای قلنبه سلمبه ای که سالهای آخر دبستان می گذاشتند جلویت تا ساده کنی. تا آخرش مغز کوچکت لبخندکی بزند از شگفتی؛ وقتی به جواب می رسی که صدو چهل و نه دویست و سیزدهم ، همان دو سوم است.

با این ساده شدن کسرگونه به این نتیجه می رسی که می شود آرامتر بود.میشود به بلوغ رسید. می شود راحت ترشخصی سازی کرد بدون اینکه حصار بکشی.طوری که دیگر مهم نباشد برایت که حصارت چقدر بلند است چقدر محکم است یا چقدر مصونیت ات را تضمین می کند. سادگی قدرت است. قدرت ِ امنیت قدم زدن زیر آفتاب بدون اخم؛ بدون نگاه به خیل علاقه مندان به کسرهای سنگین و ساده نشده.

2009-09-22T16:14:00.000-07:00

1-خوندن بعضی از پست های قبلی خودت خیلی جرات می خواد.مخصوصا اگه خیلی قدیمی باشن. مال یه دوره ای که خیلی تموم شده یاشه. نه فقط آدماش، که رنگاش، بو هاش و صداهاش.اونوقت اگه پست رو بخونی حس داشتن یه مارماهی تو مری و معده ات بهت دست می ده.

2-دلم واسه نازلی دختر آیدینه تنگ شد یه هو بی خودی.

3-بازم همون حسه "چه کار بیهوده ایه نوشتن" اومده اینجا.باهاش دارم مبارزه ی عملی می کنم.چرا؟ نمی دونم.

4-اصلا دلم نمی خواد از این بگم که چرا برگشتم ایران. حوصله سیر تا پیاز هیچ توضیحی رم واسه کسی ندارم که چی شد این تصمیمو گرفتم. ماسک احمق ها رو می زنم و نیشمو باز می کنم تا صداشونو خفه کنم. په چی په؟ زندگی خودمه. بعله.

5-از اون وقتهایی که به خودت نهایت افتخار رو می کنی.اس ام اس رو تند تند تایپ کردم تا تهش و همون لحظه تند تند پاکش کردمو و گوشی رو گذاشتم کنار. واسه آندراس..یا حالا هر کی.قراره تمرین کنم ول نبودن افسارو.دله که نمی خواد، چه کاریه؟ عادته دیگه . می خوام جعمش کنم. از این ولنگو وازیای دور و برمم اونقد مشمئز می شم تازگیا که همش می خوام به خودم بگم قضاوت نکن. ولی خب اشمئزازم میاد. چیکار کنم؟ آخرش سرمو گول می مالم که هر آدمی بالاخره ته ته اش بر اساس قضاوتهاش زندگی می کنه. خوب و بد، دوست داشتن و نداشتنِ یه چیزی. خب حالا من اینو دوس ندارم دیگه، بدم میاد اصلا.

حالا مفصلا خطاب به شما خواهم گفت.

دیرتر

2009-07-04T01:17:00.000-07:00

حالا نه.
خیلی وقت است
مرگ کمرنگی این ته پنهان شده
و شاهکارمان این است که
نمی دانیم
و زندگی می کنیم

another day for bananafish- not so good

2009-02-10T15:12:00.000-08:00

امشب ، داخلي ، سالن پذيرائي –

قد، نهايتا بين 70 سانتي متر.

بلوز پشمي ظريف قهوه اي سوخته، دامني15 سانتي متري . صورتي چهارخانه. جوراب شلواري سفيد کلفتي که پاهاي تپل و سفت و گردش را روي زانو و قوزک پا ، مي فشرد. صورت شاد ِگرد و چشماني که مي خندند. لبخندي محو که با تلو تلو خوردنش به چپ و راست بيشتر به خماري و مخموري مي ماند. ارتفاعش به کنگره هاي زير ميز نهارحوري هم نمي رسد. و با اين حال هيچ آرزويي ندارد . هنوز به حرف نيفتاده . تمام منظورش را با حرکات مقطع و ظريف دستان اش مي فهماند.بي هدف راه مي رود و عجله اي ندارد. بي توقع است .دور ميز نهار خوري تاتي تاتي کنان مي گردد به نظاره همراه با خنده هاي تيز زنده. بهِت که مي رسد مستقيم ، بي غرض ، بي سوال ، بي دليلي براي نگاه کردن، توي چشمهايت خيره مي شود و مي خندد هيچ کي و هيچ چيز مجبورش نمي کند.نهي اش هم نمي کند. دليلي براي هيچ چيز ندارد.

چندين هزار سال است که کسي اينهمه بي غرض نگاهم نکرده؟ چندين ميليون قرن است که نگاه ِ کسي بار سوالي ، جوابي يا به هر شکل معنايي نداشته؟ کودک ، چقــــــــــدر مي تواند در مقايسه با انسانها دستنيافتني ، باور نکردني باشد. انگار از فضا آمده. انگار نه انگار من روزي از جنس او بوده ام.

کوچک و سخت بي توقع. به حجم عظيم بي توقعي شان غبطه مي خورم . و به بي غبطگي شان! آسودگي و لحظه زيستي موج مي زند در نگاهش.تمام دنياي او همين حالاست. درکي از زمان و رفته و نيامده ندارد.متواضع است. فخرفروشي نمي داند. مستغني است.متحير و مست است، سرخوش . مثل پروانه اي نازک روي دست باد . توده اي از خدا روي زمين. بي کاستي.

colorful fish

2009-02-09T15:17:00.000-08:00

آندرِاس ؛ تو خوشبختي که هنوز خواب مي بيني. کسي بايد بداند من چرا اين همه کم خواب مي بينم تازگي ها. من در خواب تو مي پيچيدم کاش. آن پنجره ي چوبي که زير باران مي شستيد اش .با پارچه هاي رنگي آويزان بهش.و آن زني که بچه اش را گذاشته بود روي لبه ي پنجره ي چوبي .و آن بچه که افتاد و در کف شوي کف زمين فرو رفت.

ديشب التماس کردم که خواب ببينم.

جاده و دشت هاي سبز وزردِ نزديک. توي ماشين تو.و رانندگي بي مهابايي که به لونا پارک مي مانست تا مسافرت. زديم به دشت. از جاده خارج شديم. و دشت نزديک بود. سنگلاخ ها و علفهاي بلند روي زمين بر آمده، و آفتــــــــــــاب ! اين همه آفتاب خوشگل عجيب روي اين سبزي و زردي تند. نور کاملا طلائي.بيشتر به کارتون هاي ژاپني و آفتاب شهر آجيلي مي مانست. به همان وضوح خيال گونگي يک پارادوکس. گرم شده بوديم. خوب بوديم. و تو از روي سنگ ها ، مثل مسابقه هاي اتومبيل راني بيابان و سنگ زار ، مي پريدي و ماشينت با تکان هاي شديد به زمين مي خورد و عين خيالمان نبود.

گرچه انگار من کمي عين خيالم بود ته ته دلم. مي خواستم کم نياورم . يکدفعه ماشين را از دره اي وحشتناک عميق پرت کردي پائين و به من گفتي بپريم بيرون. گفتم مي ميريم. يادم نيست مکالمه مان صدا داشت يا نه. انگار وُيس اووِر انتزاعي داشت مکالمه روي مغزهايمان . بدون صداي خارجي. گفتي ساده است. يا من حس کردم که اين را گفتي. و پريدي بيرون ، نگاهت کردم که از دره با سرعت سرسام آوري پرت مي شدي. عمودي، روي دو پا روي صخره اي ميان دره فرود آمدي .زير پاهايت انگار که فنر باشد، باز جهيدي و اوج گرفتي و با دو پا چند صد متر آن طرف تر روي پرتگاهي روي يک شيب بي نهايت تند نشستي. انگار منتظر من. بدون معطلي و فکر پريدم و تمام پرش ها و فرود هايت را تکرار کردم. پريدن من آنوقت انگار رفته باشد با فلش بک به زمان پريدن تو ، با هم مي پريديم. و هيچ توصيفي براي... حس عظـــيم اوج گرفتن در دره و سقوط هاي پر سرعت تندو تيز توي شيب ها و پرتگاه ها و حس عجيب سالم و راحت روي دو پا فرود آمدن، توي آن آفتاب چاق و گرم و سوزان طلائي که به شيطنت رقص آلودِ تندي چشم را مي زد.

و ميهماني...و من دير کرده بودم. بايد زود مي رفتم. انگار نمي دانستيم صاحب خانه کيست...و اتاق در اتاق..صورتي بيشتر از همه. بيشتر يادم نمي آيد کاش بيايد. يک عالمه دختر آنجا بودند و انگار همه مان دبستاني بوديم. شبيه تولد هايي بود که دبستان مي گرفتيم.

روي صخره نشستيم ، توي آن شعاع هاي طلايي کور کننده و تو مثل پدر سيمبا تمام قلمرو آفتاب را به من نشان دادي با انگشت اشاره و کلماتي که هيچ يادم نيست. اما، خوب بوديم. خيلي خوب. و صخره دقيقا يک پرتگاه بود با شيبي تند تر از 60 درجه و نمي دانم چطور آن همه راحت روي لبه ي به آن هراس آوري کنار هم توي آفتاب يله داده بوديم به تماشاي دره ي وسيع زير پايمان. و کسي نبود دور و برمان ولي انگار هيچ تنها نبوديم . حسش بيشتر شبيه اين بود که بين هزار نفر توريست آمده باشي لب دريا.نگاهها و حضور هاي مردمي بود که خودشان نبودند.

به ياد آوردن يک رويا بيشتر شبيه شکار پرنده ايست با دستهاي خالي. يک گوشه از نخ اش را مي گيري ، نمي تواني بکشي اش که نزديک شود ، چون در مي رود و ناگهان کل لباس مي شکافد. نخ را دستت نگه مي داري و سعي مي کني تمرکز نکني چون نخ کشيده مي شود. فقط دعا مي کني خودش نزديکت بيايد.

از صخره پريديم پايين.بعد از چند صد متر ميان زمين و هوا ، به سطح زمين رسيديم. شايد هم کمي پايين تر از سطح زمين بود . جايي بنفش و آبي و صورتي. مثل سرزمين هاي بازي هاي کامپيوتري. نمناک و دوست داشتني . آرام و بدون نور شديد. شبيه يکي از بک گراندهاي گنگ ورم بلست. مسقف بود و معلوم شد من و تو آنجا زندگي مي کنيم. خانواده ي عجيب و غريبي آمدند که آدم بودند .مهربان بودند ولي صابوني که براي شاه ِآنجا آورده بودند پسنديده نشده بود. شاه هم موجود انسان نماي کوچکي بود مثل شاه توي آليس. فهميديم بهانه گير است و لي خانواده ي دلخور مجبور شدند توي سطح قارچي شکل بزرگ صورتي و آبي مسقف ما ، که خانه مان بود بمانند. نمي دانم چرا. ولي کک مان نگزيد. نشستي پيش من. روي لبه ي سطح قارچ بزرگمان. سر تا ته ِ سطح مان، که يعني خانه مان بود ، 3 ،4 متر مربع بيشتر نبود.و نور آنقدر کم و غير مستقيم و از فاصله ي بالا مي آمد که انگار ما زير ِ زمين بوديم و اين نور از چند متر بالا تر ، از روي سطح زمين مي آمد.

کادويي که برده بودم مهماني باز کردم برايشان. تولد بود شايد. کيک دادند. مي خواستم بروم. حس مي کردم يک مادربزرگ يا پدر بزرگي منتظرم است....يادم نيست.آنجا هم تاريک بود. خانه شان. ولي نورش را دوست داشتم.

تو ، بهم گفتي که مي دانستي اين همه وقت منتظرت بوده ام. گفتي. و حرفهايت شبيه بغل کردن بود.انگار حرفهايت بغلم کرده بودند. محکم. زير آفتـــاب طلائي شديد. و ما ، خوب بوديم.

سرطانِ تحلیل -1

2009-02-06T15:19:00.000-08:00

زمانِ تقریبا خیلی خیلی زیادی رو صرف پیدا کردن دفتر و خودکار مناسب برای نوشتن می کنم. اونقدر زیاد که هجوم حس نوشتن که ناگهان اون همه شدید شده بود می پره.به هر حال دفتر خوبی هم که به دلم بچسبه پیدا نمی کنم.خیلی وقت است از این دفتر ها که آدم دلش بخواهد توش بنویسه پیدا نکرده ام.رنگ ورق های کاهیِ تیره ی این دفتر فانتزی های جدید حال آدم رو بد می کند.گرچه جلدهای پارچه ای ِ رنگارنگشون دوس داشتنیه.چند ساله دور و برم رو کردم پر از سر رسید. ولی الان وقت نوشتن تو سر رسید نیست اصلا. نکته ی شگفت آور اینکه همین حالا دارم به این درک می رسم که کیبورد و کاراکتر هایش هم چنگی به دل نمی زنه.

به خودم می گم مهم نیست و دست به کار می شم. باید فکر یک فرافکنی درست و حسابی باشم. یا یک داروی فراموشی آور نصفه نیمه.گرچه اینا موقته.

دوباره یاد مرض قدیمی ِخداگونگی ام افتاده بودم بعداز ظهری.بعد هم طی تحلیل های منطقی-حسی ناشی از شکم پری بعد از 12 ساعت گرسنگی کشیدن ،به این نتیجه ی ارضا کننده رسیدم که سندرم "خود شیفتگی " معلول مستقیم هیچ فقره مقوله ای نیست جز کمبود اعتماد به نفس. به بیانی یعنی وقتی زیادی از دیدن نقص هایت می ترسی و هیچ رقمه حاضر به رک بودن با خودت نیستی به شکل بامزه و خطرناکی شروع می کنی به بستن پیله ی خودشیفته شدن ، که به نحو شرم آوری خودت رو از تیغ جراحی نقد ِ خودت مصون کنی.

بعد از رسیدن به این تئوری آبستره ، بدم نیومد به این فکر کنم که احتمالا این خود آنالیزگری لحظه ای رو مدیون سپینود هستم.و مسلما یه کمی هم از این اوضاع روحی لنگ در هوا.

در ضمن فوبیای اینترنت هم گرفتتم از دیشب .که داشتم سعی می کردم ربط اش بدم به اینفورمیشن لود و حجم عظیم و سرعت غریب عصر اطلاعات و مغز فسقلی و ناتوان و تک سلولی خودم به عنوان انسان فرهیخته که بیچاره به روغن سوزی می افته از اینهمه تلاش برای بقا توی چنین طوفانی . ولی خوب انگار 100% جواب نداد این فرضیه و مجبور شدم در بطن اقرارتلخی بکنم به کم جنبه بودنم در مورد خربزه هایی که می خورم و اینکه گه می خورم، اگه نمی تونم پای لرزش بشینم.و در همین زمینه" چرا عاقل کند کاری... " برای خودم زمزمه کردم.ولی اولا دیدم پیش فرض اولش یعنی عاقل بودن، خودش تا قسمتی بی اساسه.دوم اینکه مبتنی بر همان اصل اول ، هنوز قدرت درک کامل پشیمونی رو پیدا نکردم.واسه همین باز سعی کردم با حفظ روحیه قدرتمند ِفارغ از برهان علٌی ، به این فکر کنم که فردا آفتاب که از لای پرده های ضخیم اتاقم پهن شد کف زمین،(و خدارو شکر که امسال چله ی زمستون این موقع از بهمن ، به کوری چشم شاه زمستونم بهاره و اینا، از نظر آفتاب کمبودی متوجه مون نیست)، داوود آزاد و نامجو گوش کنان لباس بپوشم و شلنگ اندازان بزنم بیرون و برم دنبال یه آرت ورک خوشگل برای این دوستمون که خونه ی مجردی ِ جدیدش آرت ورک کم داره، بعدشم برم خونه اش که احتمالا تا شب کلی فیلم و موسیقی خوب و مشروب خوب و سیگار و بحث انتلکتوالی دو نفره. نتیجه ی اخلاقی هم این ها که :1- وقتی حالت خوب نیست و اصلا میلی به لمس شدن نداری ،حتما با دوستی(از جنس مخالف) معاشرت کن که اگه این همه ساعت می ری خونه اش هیچ سوء تفاهم بیولوژیکی بینتون پیش نیاد. و مهمتر از همه اینکه بتونی خربزه و اینا رو واسه چند ساعت بفرستی در زوایا و خفایای دور ذهنت گردش علمی.

as gloomy as possible

2009-01-24T13:27:00.000-08:00

سر دستی هم که حساب کنی ،

حداقل ِ حداقل سیصد و شصت و پنج روز می شود،

سیصد و شصت و پنج روز... بدون تو.

بغضم می گیرد.

این بغض فرق دارد

بغضی،

نه مثل دیشب که دقیقا سه بار در فاصله ی چند دقیقه ای مکالمه ی خداحافظی کوتاهمان ،

آن را بلعیدم و صدایم را صاف کردم ،که تو دلت نگیرد، که مسافری.

که سعی کنم لحن " خداحافظ " ات را با صدای خودت مرور کنم تا یادم نرود این شب چقدر دلم گرفت.

و نه مثل امروز صبح که منتظر بودم ، همه بروند تا تنها شوم

تا تازه سنگینی رفتن ات را حس کنم ،

تا ناله گیتار برقی فریاد هتفیلد بپیچد در فضا که :

Here I am,

On the road again…

Here I am,

TURN THE PAGE…

که ناگهان بترکد این گلو درد 24 ساعت فرو خورده ام ...

که گریه کنم ،

بلند بلند ،

هق هق ...

برای دلم که اینهمه برایت تنگ می شود

برای آغوش مطمئنی که تمنا یش به دلم می ماند

برای چند روزی که بس نبود برای رفع این همه دلتنگی

دلتنگی هشت ماهه ..دویست و چهل و پنج روزه...بیشتر...

می بینی؟ همه ی روز ها را شمرده ام.عین دختر لوس های قصه ها

اما

این بغض فرق دارد،

این بغض ته اش هیچ چیز نیست....همه چیز در یک خلا عجیب سنگین فرو می رود

حتی اگر حالا که می نویسم ، اشکهایم بیفتند روی دکمه های کیبرد...تپ...تپ

که امشب دیگر تو نیستی که اس ام اس بدهی

امشب شب اول این زجر طولانی است.

امشب دیگر در فاصله ی حداکثرپنج کیلومتری از اتاق من ،

توی اتاقت دراز نکشیده ای

که حس کنم همان هوای کثیف بی اکسیژنی را فرو می دهی که من می دهم.

و بدانم که صبح دوباره می توانم در چشمانت خیره شوم

که از خیره شدنم تعجب کنی، مهربان نگاهم کنی

که با خنده بگوئی مواظب باشم دوباره با سیگار ماشین را نسوزانم

دستم را بگیری و موج عجیبی از گرما بدود در تمام تنم

شبیه یک خواستنِ بی حد ،

شبیه یک میل سرکش هوس انگیز از دوست داشتن

که حسرت سنگینی تن ات را روی تنم یدک بکشم...

نه دخترک ، اشک نریز....هیچ کس به دیدن اشک های تو عادت ندارد.

تو که هیچ وقت گریه نمی کنی...تو اصلا دلت برای کسی تنگ نمی شود...چه ات شده؟

گیجم ...و نمی دانم چه چیزِ تو این همه مرا نا آرام و بی قرار کرده،

اعلام وضعیت : ساعت یک بامداد به وقت تهران.

من ، پشت لپ تاپ ، با چندین تُن درد ، دست چپ تا سینه

چشمهای خیسِ خیس و بغضی که فرق دارد ،

که نمی شکند ، که تمام نمی شود ،

که نیستی که صدایت آرامم کند ،

که نیستی تا بغلم کنی ،که آرام بگیرم به بوی تنت

که نیستی که بگویی درست می شود

و من ...هرچند می دانم درست نمی شود ، مثل کودکی خوش باور ، به حرفهایت ایمان بیاورم.

می دانم ، که دیگر نخواهی بود...

ولی نمی دانم با این همه روز سرد خاکستری که اینجا روی تقویم ماسیده ...و از تو خالی ست ، چه کنم.

غر نمی زنم...می دانم که می دانی... غر نمی زنم.

دردم می آید فقط

دردم می آید که چرا از بین این همه ها، که نزدیک اند ،

من ،این همه وحشی و سرکش و پر التهاب،

تو را می خواهم

توئی را که نیستی...

گفتم " این عادلانه نیست...من دلم تنگ می شود."

و تو بی رحمانه گفتی " عادت می کنی."

یادت می آید؟ من عادت نمی کنم پسر....به این یک قلم عادت نمی کنم

هزار سال هم که بگذرد، هر جا هم که بروم ، هر جا هم که بروی ، من عادت نمی کنم به نبودن ات

این ، چیزی ورای عادت است...

هر روز صبح ،بیدار که می شوم ، تو اولین موضوع ذهن بیدارم هستی.

به تو فکر می کنم.

و بعد می پیچم در روزمرگی هایم

و تمام آدمهای دیگر...

ولی تو ، تا آخر روز ، با منی ،

تا وقتی که باز به خانه برگردم ، به رختخوابم ،

و بشمارم روزهایی را که استحقاق بودنت را داشته ام و تو نبودی.

روزهایی که سزاوار نوازش شدن پوست داغ بدنم با سرانگشتانی بوده ام که می پرستمشان

و باز همان حسرت هم آغوشی...

تو مقصری.

این را می دانستی؟ من هم نمی دانم چرا ولی می خواهم تو مقصر باشی.

شاید که ذره ای ازت بدم بیاید...تا شاید این همه بی تابی ام کمی تسکین یابد.

تو مقصری که آن سه شنبه ی سرد ،روی بام تهران

آن طور آرام و دوست داشتنی به میله ای تکیه دادی

و دود سیگارت را آرام بیرون دادی و توی چشم هایم نگاه کردی

تا من که از دور، به طرف ات بر می گشتم

لرزشی در تنم حس کنم :

"نگاه کن! من چقــــــــــــــدر این موجود را دوست دارم!"

این انصاف نیست و من

همان وقت هم از این همه بی عدالتی ، مثل اسب چموش لگد می انداختم

که تقصیر تو باشد ، که از تو دلگیر و عصبانی باشم ،

که قهر کنم و سر هیچ و پوچ اخم کنم و ناراحتت کنم که دلم خنک شود

از این دوری اجباریِ تو از من

از این همه منطق تو و اندوه داستان گونه ی من.

راستی ، یادت است صبح آمدنت برف آمد؟

صبح رفتن ات هم همان دانه های سپید ،

این بار پوک تر و کوچکتر، شروع کردند به رقصیدن، توی همان آسمان تیره

که با یک بیزینس کِلس لعنتی ، تو را برد.

ّسنگینی تحمل ناپذیر پستی

2008-11-22T11:41:00.000-08:00

شراگیم ؛

چقدر دلم برای آن روزهای بی دغدغه

که فرو رفته در خود،

ساعت ها توی کافه می نشستیم

(کافه پائیز بیشتر از همه)

وبه لیوان بزرگ و داغ چای

زیر نورکمرنگ ارغوانی کافه خیره می شدیم،

و به "هیچ" فکر می کردیم ،

تنگ شده.

روزهایی که سرد بود

مثل این روزها

ولی ما خشک نبودیم

مثل این ساقه ها

و نرم

و مثل گیاه...

مثل رخوت سبز و هپروت گیاه

نرم بودیم

و بلد بودیم که جز خود ما

هیچ کس دیگری نخواهد آمد

که ما را بلد باشد.

شراگیم؛

سیگارهای پشت هم

میان آدمهایی مملو از لاف و لاف و ادعا

جو مه گرفته روشن فکری هرزه و بلاهت آمیز

و "زندگی های خسته و آویزان"

ولی «سَبُک»!!!

سبک بودم من.

چه کسی در ما این همه سرب پر کرده است؟

پشت بام ساختمان متروکه سر کوچه ی مدرسه قدیمی

باز هم هوای سرد،

و ایمان می آورم که علت تمام افسردگی های عالم

سرما، هوای ابری

و کبود ویتامین "دی" است...

خودم را نینداختم پائین

چون هنوز در " راه" بودم.

آر.ای.اِم :

2008-11-19T15:05:00.000-08:00

مامانم گفت وقتی کوچیک بودی عین جهود خون ندیده از یه زخم کوچولو هم می ترسیدی. هول ورت می داشت و بازی رو ول می کردی. شروع می کردی به جیغ جیغ و گریه.حتی اگه سر سوزن خون می یومد.

.........

نارنگی رو پوست می کنم.نمی خورم ترشه.از بچگی از ترشی خوشم نمی یومد.

..........

اینجا نشسته بودم، یکی اومد گفت "نیومده؟"

گفتم : "نمی دونم".

می خوام بگم اونقد منتظرت شدم که دیکه اگه بیای یا اومده یاشی ام ممکنه نشناسمت.

اصلا تو کی بودی ؟

.........

- تا حالا خیانت نکردی مگه؟

- نچ

- پس سخت تر می شه قضیه.

- ما که بچه نیستیم.

- بدیش همینه.

..............

- به عقل ات اعتماد کن.

- باشه.

- بسه ،حالا به حس ات اعتماد کن.

- باشه.

- نمی خواد. اصلا به غریزه ات اعتماد کن.

- حیون کثیف خودتی.

- می ترسی؟

- نه...می گم "اعتماد" چیه؟

2008-11-19T14:54:00.000-08:00

پست قدیمی
از وبلاگ قدیمی
چقدر هنوز خودم را خوب درک می کنم.

"یک روز فکر می کنی فردا و پس فردا را از همین حالا دیده ای.یک روز که ابرها زیاد خاکستری اند. یک روز که بهار است اما دلت مثل کاغذ مچاله شده ای گرفته.یک روز که بهار است اما باران نمی بارد.یک روز که...
یک روز بهت می گویند جول و پلاست را از دل ما جمع کن و بزن به چاک ونمی دانی باید به کدام چاک بزنی.داستان نه پلیسی می شود و نه ترسناک.همان داستان رمنس و تراژیک لطیف قدیمی.
یک ماه در سکوت زندگی می کنی ،می خوابی و در خواب می نویسی.وقتی از خواب بیدار می شوی می بینی از کلاس جا مانده ای و 4 ساعت و نیم است که در خواب کاغذ مچاله شده ای را سیاه می کنی" ...همین.

ژو سویی ملد

2008-11-19T14:50:00.000-08:00

Je ne rêve plus je ne fume plus
Je n'ai même plus d'histoire
Je suis sale sans toi
je suis laid sans toi
Je suis comme un orphelin dans un dortoir

Je suis malade complètement malade
Je verse mon sang dans ton corps
Et je suis comme un oiseau mort quand toi tu dors

ستایش سرد مجسمه مرمرین

2008-07-12T15:10:00.000-07:00

هوشمندانه اس

انگار همیشه بعد ازملافه های سفید، دقیقا بعدش، می شه فهمید که کی کجا وایساده.

هیچ حالت وسطی هم وجود نداره. همیشه یا تو بالایی یا اون. و اینو هیچ وقت ، حتی اگه رابطه دویست سال هم طول بکشه نمی فهمی مگر وقتی که بخزید لای ملافه های سفید.

نتیجه ی موقعیتی : فکر کنم من بالا هستم.

چیز عجیب ، نگاه غمناک تو چشمای اونه که داره مزمن می شه و من نمی تونم بفهمم چرا.

و اینکه inbox رو تصفیه می کنه و می گه همش ماله توئه که مونده اینجا. چون می خوام نگهشون دارم.

می گم برای شماره؟

می گه نه بابا. می خوام نگه دارم

عجیبه ، تاریخ تکرار می شه.

من مورمورم می شه چون از خودم کسالتم می گیره که دیگه حوصله شو ندارم. هنوز یه هفته ام از حرفام نگذشته.و حالا حوصلشو ندارم.این هیچ شرافتمندانه نیست. هیچ میل و آرزویی هم در کار نیست. خیلی ساده و روشن و معمولی. دراز کشیدن برای ساعات طولانی کنار هم. بی هدف. برای من حداقل بی هدف.

بی خودی و با همون کسالت ،

خوشم می یاد از خودم

، " این پسره می تونس مدل بشه...هیچ نقصی نداره..بدجوری خوش قیافه و خوش هیکله.. ".

و خیره به سقف سیگار دود می کنم. منتظرش می ذارم.دراز کشیدیم. بی هدف...

وقفه-1

2008-07-08T15:28:00.000-07:00

لعلکم تفلحون یا سعادت محض ؛ رسیدن به حالتیست که ، بتوانی تنها به تحلیل مسائلی بپردازی که هیچ به تو و شخص تو ارتباطی پیدا نمی کند.

آی این تحلیل گری ِ فرافکن مآبانه می چسبد!

aAlas!

2008-05-27T12:47:00.000-07:00

جداً که شکسپیر هم حتی گاهی می تواند از خودش نبوغ نشان دهد و شگفت زده ات کند!(با همه دوست نداشته شدندش از طرف من!)

در پرده سوم از نمایشنامه کمدی شب دوازدهم شکسپیر، هنگامی که ویولا به لباس مردانه مبدل است واولیویا می پندارد که او مرد است، به وی ابراز عشق سوزانی می کند و جز سردی از او جوابی نمی گیرد با خود زمزمه می کند :

"من با دلی که از سنگ خاراست بیش از حد سخن گفته ام ،

و شرافت خویش را با بی پروایی هدر داده ام

و در ضمیرم احساسی وجود دارد که مرا برای این عیب ملامت می کند؛

ولی این عیب چنان قوی و سرکش است که ملامت را تمسخر می کند."

چند بار با خودت دچار چنین در گیری شده ای؟ این همان حسی است که هر گاه زیادی ابراز عشق می کنی و جواب نمی گیری ، مثل کنه به سراغت می آید و به تو می چسبد !!.؟

پس حالا چند جمله حکیمانه از خودم ، اندر احوالات خویشتن !!:

"پس بدان و آگاه باش دخترک که هر گاه عشق حقیقی باشد ،

چنین قوی و سرکش می گردد و ملامت را تمسخر و تحقیر می کند

که تو هیچ وجود آن ملامت گر خرد کننده را در ضمیر لا مذهب نا خود آگاهت حس نمی کنی .

پس ای غافل! خداوند تو را بیدار کند که هر گاه ملامتِ ضمیر را بزرگ و ثقیل یافتی

در بزرگی و حقانیت عشق ات شک کن."

پی نوشت :گرچه این روزا این قضیه ی حس ملامت و تحقیر بعد از ابراز عشق رو اصلا ندارم، ولی چون در دوره های مختلف زندگیم ،میلیون بار این حس رو تجربه کردم لازم دیدم برای ثبت در تاریخ خودم منظور کنم. شاید که رستگار شوم!

رومانس از نوع بی دغدغه

2008-05-13T13:18:00.000-07:00

هنوز زمستان بود...آخرین روزهای اسفند، ولی فقط نامش اسفند بود. هوا ،هوای بهار بود و آفتاب ،.آفتاب کم رنگ و پنهان لای ابر که شیطنت دارد و دلت بی دلیل مالش میرود و بیهوده ذوق می کنی و سطح هیجاناتت هی کم و زیاد می شود...هرچه بود از این هوا بود.هر چه کرد همین هوای مست و ملنگ ِ کیفور ِ سرحال کرد .هوا پر از وسوسه و سر خوشی بود که تو پیدایت شد.

بی پیش فرض و قضاوت، آنقدر ساده و صریح که دلم خواست بگویم :" هی فلانی، وایسا،می شود کنار تو قدم زد و قضاوت نشد؟" و چقدر خوب که آن حس عجیب و غریب کشش و رانش ، وقتی توی تاکسی کنارم نشسته بود تمام تنم را مورمور کرد وعجیبتر اینکه چقدر خوشم آمد که کتابش را که جمع می کرد از روی پایش، بازویش بازویم را لمس کرد..کوتاه...سریع ...ولی ویروسش را وارد بدنم کرده بود.

تــَلــَق...در آپارتمان طبقه ششم پشت سربسته شد. یک دنیا سکوت..یک دنیا نور طلایی بهار(حالا دیگر فروردین شده بود) و قلب من توی سینه آنقدر محکم می کوبید که می ترسیدم صدایش را بشنود. همه جا بوی او را می داد.حتی اگر طول کشید...حتی اگر دیوار حائل بینمان، فاصله ای ازمخلوط شرم و انتظار ، خرد کردن قارچ شد ولیوانی چای و شعر فروغ.....تا پشتم را تکیه دهم به کابینتهای آشپرخانه و دستهایش را دو طرفم بگذارد و محصورم کند. تا صبر کنم که اجازه اش را بگیرد...تا صبر کنم که دستانم را حلقه کنم دور گردنش ,و او لای انبوه موهایم گم شود...و پایین برود... و حل شود...و من هم.

دیگرتا همیشه ، تمام ربهای گوجه فرنگی دنیا مرا یاد لغزش دستان گرم تو روی پوست داغ تنم می اندازد....

BLINK

2008-04-27T12:47:00.000-07:00

آدمهاي نصفه نيمه.آدمهاي شكسته بسته.

دو چشم دارم.

يكي چشم هلنِ امانوئل اشميت.با آن نازيبايي جوراب نپوشيدن دختر را با آن كفش كه مستلزم جوراب است مي بينم.پر حرفي هاي اغراق آميز و لهجه غريب وتهوع آورديگري را كه در تن جلب توجه شعله مي كشد.صداي آن پسرك كه براي پسري به سن و سال وهيكل او زيادي نازك است،مويرگ نازي از اعصابم را مثل ولتا‍ژي آني و ناچيز مي لرزاند.مانتوي گلدار آن يكي از آن چيزهايي است كه داد مي زند كه من خيلي خيلي مد ام و در عين حال پرزرق و برقي ارزانش بدجور توي ذوق مي زند.

چشم ديگرم نمي دانم مال كيست...شايد چشمي است تحت نگاه مولانا يا عطاريا خرقاني.مثل برنامه اي تحت ويندوز.از اين چشم اين دنيا اين اتاق اين دنيا و اين اتاق نيست.نيست و هست.كودكانه و بالغ.به بلوغ يك غزل و يك قصيده.يك شعر نو آن هم نيمايي يا سهرابي و نه شاملويي.كه شاملو بلوغ خاكستري دردناك و سرد آسفالت و خون دارد و جايش در چشم هلن است.
بلوغ سهراب بلوغ روشن و سبزگياهي است در نوري سفيد.با فهمي عميق مثل دودي نازك رو به بالا دارد.
از اين چشم همه چيز سر جاي خودش است حتي در هم برهم ترين هاي چشم هلن.

همان كه U2 مي خواند "everything is in right place”" هيچ ادله و نظام رياضي هم طلب نمي كند.خيلي ساده نشسته اي و جهانِ او آنجاست.با تمام بازي هاي دقيق و سهل و ممتنع اش.و تو نگاه مي كني و به طرز لبخند ناكي هيچ خطايي در اين بازي نيست!چرايش را نمي داني.لحظات نبوغ سهال انگارانه را مي بيني و لحظه هاي درخشش را.و رعد و برق هم لازم نيست.همان يك لحظه نفس گير خلوت كفايت مي كند كه هيچ نقصي در اين نقاشي بزرگ نباشد.

2008-04-12T00:42:00.000-07:00

آزمایشگاه بخش عفونی - اچ آی وی –آزمایش رایگان.

همه جا روی پوسترها نوشته "آگاه باشیم ؛پیشگیری کنیم ؛ قضاوت نکنیم"

و همین آزمایشگاه مهد قضاوت است.مسئولین پذیرش خیره می شوند،طعنه می زنند،«کارتون چیه خانوما؟چی؟آزمایش بدین؟آزمایش ایدز؟؟هر دو تون؟؟»

نگاهشان سنگین است،همان نگاه همیشگی ِ ایرانی " تو گناهکاری ، مگر اینکه خلافش ثابت شود"

اچ آی وی های مثبت می آیند و می روند .جو سنگین است از احساس گناه.نور خاکستری مهتابی ها هیچ جا را روشن نمی کند.

در آشپزخانه ی آزمایشگاه بخش عفونی موش پیدا شده! .با موش خیلی عادی تر از اچ آی وی مثبت ها برخورد می شود.

تضاد پوستر های روی دیوار با محیط بوی همان تضاد کهنه ی حرف و عمل را می دهد.سیالی سنگین حال تهوع ام را تشدید می کند.

اینجا ایران است.

وقتی از هیچی حرف می زنیم

2008-04-11T07:35:00.000-07:00

یک اعتراف ترسناک .

انگار وقتی هیچ جیز برای افسردگی وجود ندارد دیگر چیزی هم برای نوشتن نیست!تا حالا برای تو هم اتفاق افتاده؟

مصداق عینی: اکثریت غریب به اتفاق رمان های شاهکار جهان.

2007-01-21T09:05:00.000-08:00

آه ای یقیین گمشده
ای ماهی گریز
بر برکه های آیینه لغزیده تو به تو

می دانی؟آنقدر در انتزای دوست داشتن تو فرو رفته ام که زمختی عینیت بودن و دیدنت حسابی پریشانم می کند.
زیبایی ای که گمان می کردم به حرمان می رود با غیبت نگاهت و دستانت ،امروز به کراهتی پلید بدل شده بود. از تمام آیینه های خانه فرار می کردم.
موقعیت خودم را باز می یابم ؛
- هنوز نفس می کشم.

2007-01-15T07:01:00.000-08:00

خوب حقیقت اینه که من یه بلاگر واقعی نیستم.انتزاعی هم نیستم.فقط موضوع اینه که نمی تونم مثه یه حرفه ای توی محیط word تایپ کنم.چون به گمونم مصنوعیه. ..وقتی کاغذ نیست..
نمی دونم از چند وقت پیش این ایده ی خنده دار به ذهنم رسید که وبلاگ عمومی بسازم.چون وبلاگ خصوصی ام هم مدتهاست داره خاک می خوره.
شاید از فونت فارسی خوشم می یاد.شایدم می دونم همه ی این کارا مزخرفه.خوب آخه که چی؟
بیشتر از یه ماهه که هیچی ننوشتم.حتی روی ورق.ممکنه الان وقتش باشه.یعنی واقعا وسط امتحانا و این همه درس و کار و پرژه ی تلنبار شده وقتشه؟
چرا من انقدرسوال می کنم؟
استاد نگارش و ویرایش فارسی می گفت "نوشتار از گفتار بدان سسب مشکل تر است که در گفتار مخاطب رو برو ست و هر کم و کاستی و شک در گفته ها با سوال و توضیح حل می شود"
من گفتم نه.ولی توضیح ندادم.
گاهی مخاطب در گفتار اون قدر به آدم نزدیکی کاذب و نا جور داره که آدم می ترسه.بدش می یاد.می خواد قایم شه...تو خیلی از مناسبات گفتاری راحت نیستم. یعنی دیگه الان راحت نیستم.
من در نوشته ها خودمم.