بعضی چیزها برای نگفتن اند. راست می گویی.

من هیچوقت بچه ی حرف گوش کنِ ساکتی نبوده ام. بعضی چیزها برای نگفتن اند. و من این را هیچوقت یاد نگرفته ام. میدانی؟شب ها دلگیرتر می شود.گفته بودم هر کسی که شب ها پیدایش شود ترسوتر است. صبح ها شجاعت می خواهد، چون حواست نیست. آمده بودم فقط بگویم این قلقلک دردناکی است که شب ها هیچ کس نباشد از تو مواظبت کند.

حتی.Desperate خودم اگر بودم پوزخندی می زدم که چقدر ضعیف، چه

اما این هم از آن حرفهایی است که برای نگفتن است از طنز تلخ روزگار ویرچوآل ما. حالا گذار ما به اینجا افتاد.پوستیم و به دباغ خانه آمده ایم. تحمل نمی کنیم برادر. همین است دیگر، به سرعت می چپیم توی تخت، لای لحاف قایم می شویم که خواب مارا با خودش ببرد و یادمان برود که این شب ها کسی نیست که حال مارا....ما را...ما را مراقبت کند به کلمه ای. دردمان می آید. حتی توی خواب . شاید کمتر، مثل صبح ها.