ما آدم های بیچاره ای هستیم.آدمهای بیچاره آنهایی هستند که زندگی عادی ای دارند. نه جنگی هست که قهرمانش شوند و نه اهریمنی که در کشاکش درگیری و مبارزه با آن خودشان را محک بزنند، زخمی شوند، فداکاری کنند ، عاشق یا متعالی شوند..نه. هیچ صحنه ی عظیمی برای ما آدمهای بیچاره، جز فیلمهای هالیوود و کارتونهای دیزنی نیست که حس خاص بودن، منحصر به فرد بودن ، یک بودن و اهمیت زندگی را در ما زنده کند. ما پیر می شودیم. ما می میریم و همچنان مثل تمام نیاکانمان به گورستان برده می شویم. با شکوهی کمتر و با همراهانی حتی کم حافظه تر.
- ما کاری نمی تونیم بکنیم.
- اوهوم. حتی سعی مون رو هم نمی تونیم بکنیم.
ما آدم های شادی پلاستیکی هستیم.شادی های پلاستیکی شادی های فوری اند. فوری می آیند و فوری تر می روند.هر روز دنیا تعداد بیشتری از این شادی ها برایمان می سازد تا تند تر بیایند و بروند.تا هیچ اصالتی در هیچ کدامشان ایجاد نشود. خاطره سازی نشود.هویت نیابد.
ما آدم های روبروی تلویزیون هستیم.رسانه یک طرفه. ما لال . ما گنگ. ما مات. ما با چشمان بهت زده خیره به نا کجا.ما آدمهای با عجلهی فریم ها، پشت سرهم، آنقدر سریع می آیند، با تلالوئی مصنوعی شبیه لبخند پلاسیده ی جنازه ای می درخشند و به سرعت توی فضا گم و گور می شوند. انگار نه انگار که هرگز بوده اند. و ما گنگ بی هیچ خاطره جدیدی، بی هیچ وزن اضافه ای روی مغزمان، همان جا نشسته ایم.لال. بی معنا.
1 comments:
"God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don't need. We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives. We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't. And we're slowly learning that fact. And we're very, very pissed off. " -Tyler Durden
Post a Comment